PAANO BA MAG-CHECK-IN SA MOTEL?

*Ang nakaraan: “Salamat Sa Bagyo”

 

PAANO nga ba yayayain ang isang (almost) girlfriend na mag-motel kayo?

‘Eto ang mga nakuha kong impormasyon, galing sa mga istambay sa kanto namin.

Advice No. 1 (from Otep, playboy ng Pasay-tambay ng QC):

“Mag-aral ka magmaneho. Hiramin mo kotse ng tatay mo. Isakay mo ‘yung girlfriend mo, sabihin mo date kayo. Pagkatapos ng date n’yo, mag-short cut ka around Pasay, o Sta. Mesa, o Pasig (find any reason to go there). Habang nagmamaneho ka, kuwentuhan mo siya nang kuwentuhan —SABAY BIGLANG LIKO. (Take note: lahat ng “biglang liko” sa mga lugar na nabanggit, siguradong may motel). ‘Pag umangal, mag-inarte, or worst, umiyak bigla ang girlfriend mo sa takot sa ‘pagsasamantala’ mo, i-drive mo na ‘yung sasakyan towards the exit (yes, tagusan daw ang driveway ng lahat ng motel) at mag-sorry ka; sabihin mo, ‘biro lang’. ‘Pag hindi umangal, idiretso mo ‘yung kotse sa ‘garahe’. It’s all up to you from there. Pero tandaan mo, mas mahal ang garahe kesa sa walk-in.”

Advice No. 2 (from Gervy ng Road 9):

“Ako, niyayaya ko muna mag-sine. Dapat ‘yung pinakapangit na pelikula that week—‘yung flop; dapat sa first showing para wala pang tao. Nagdalala ako ng jacket (He’ll explain later—Julio) ‘Tapos uupo kami sa pinakaunahan, or second row, malapit sa screen kasi walang umuupo du’n.  At dahil malamang sa hindi, kami lang ang nanonood during the wee hours of the day, we’re totally free to do anything. The result: Super-heavy petting na definitely worth the censors’ R-rating. ‘Pag super-hot na ang girlfriend ko, it’s much easier to convince her to go and check in. Ah, ‘yung jacket? Pang-cover ng exposed body parts during heavy petting. Nakakahiya namang ma-flashlight kayo ng guard in a compromising pose.”

Advice No. 3 (from Tatang Ipe, veteran drunkard, ‘70s jeffrox):

“Tsongki lang, ‘payag na. Pokpok ba ‘yang girlfriend mo?”

Advice No. 4 (from Jello, sacristan ng OLHP):

“Mga tarantado kayo. ‘Wag n’yong binabastos ang mga babae. Dapat sa kanila minamahal, pinapakasalan………. ‘tsaka tsine-check-in.”

(Napakamot si Jello pagkasabi nito, dahil may nambatok sa ulo niya.)

Advice No. 5 (from Willyboy, professional kubrador ng karera):

“Taya ka muna ng P20 sa Race 2, ‘pag llamado ang kabayo, itodo mo pusta sa next race—’puro’ ka na n’yan. ‘Pag dehado, hintay ka muna; basa ulit sa programa de karera.”

AYOS!

From babae napunta sa kabayo.

But one thing I’ve learned sa tropa (oo, meron din), llamado ako kay Megan.

Siya ang nagyaya na mag-motel kami, e. – aLjI

(Anybody out there with better ideas than these morons will be greatly appreciated.)

 

*photo: http://shalinjain.com

 

SALAMAT SA BAGYO

 

STRANDED kami ng (almost) girlfriend ko sa isang lumang carenderia. Bumubulusok ang ulan sa labas. Hanggang tuhod ang baha sa kalye at mabuti na lang, may kataasan ang flooring ng kinalulugaran namin. Wetlook na kami pareho dahil sa payong na palpak versus the rain pero lalong nagpa-sexy sa (almost ) girlfriend ko ang basa niyang buhok.

There’s something about girls with wet hair.

SCENE 6

 “Hoy, tulala ka na diyan!” tinapik-tapik ako ng palad ni Megan sa kanang pisngi.

“Ah, sorry. Iniisip ko kasi kung makakauwi pa tayo. ‘Tsaka baka magkasakit ka.”

“Uuuy, worried. Hahaha! Okey ako. ‘Wag kang mag-alala,” ngiti ni Megan kaya lumabas ‘yung dimple  niya sa kaliwang pisngi. Medyo mas nae-enjoy yata niya ‘yung paglalakad namin sa baha kesa sa akin.

“Alam mo Julio,” dugtong niya habang sinusuklay ‘yung basa niyang buhok., “gusto ko lang sanang magpatuyo muna ng damit. Giniginaw na ako, e.”

“Oo nga. Actually ako rin.”

“Gusto mo palipas muna tayo ng bagyo sa motel?”

“Sa motel?” — Diretso. Walang drama. Sigurado si Megan sa mga katagang ‘yun.

“Hoy,” tinapik-tapik niyang muli ang pisngi ko, “magpapatuyo lang tayo ng damit.”

Nalunok ko bigla ang kendi ko sa bibig.

“Walang halong kalokohan ‘to. I’m warning you.”

Dahan-dahang napatingin na lang ako sa kisame at napabulong…

 “Thank you, Lord.”—aLjI

ITUTULOY…

 

LUTO NG INA MO

SA PELIKULA magandang tignan ‘yung mga eksenang naglalakad sa ulan ‘yung bidang lalaki at bidang babae na magka-holding hands habang nababasa sila.

Sa totoong buhay hinde. Lalo na kung basang-basa ka na sa sobrang lakas na ulan. Nanginginig ka na sa lamig ng basa mong damit at pati loob ng sapatos mo ay naglalawa na sa putik dahil sa kalulusong mo sa baha.

‘Yun ako–kami –nu’ng araw na ‘yun. Basa, giniginaw at feeling dirrrty.

Pati tuloy takbo ng isip ko dirty. I was worrying about my (almost) girlfriend getting wet.  

Literally.

SCENE 5

Kasama ko ang (magiging) girlfriend ko—si Megan. Sinundo ko siya from her school at inabot na nga kami ng bagyo at baha. Basa na kami pareho sa sa ulan na parang galing sa hose ng bumbero. Ngayon lang ako nakaranas ng ulan na sideways kung bumagsak dahil sa lakas ng hangin. Magkasukob lang kami sa iisang payong na pang-isahang tao lang talaga kaya mula buhok, balikat, gilid ng katawan, hips, thighs at legs, basa na kaming pareho.

Romantic siguro kung naglalakad kami sa ulan pero ‘yung naglalakad sa baha na hanggang tuhod, hinde yata. Most of the time inaalalayan ko si Megan (and vice-versa) para ‘wag kaming tangayin ng maliliit na alon na may kasamang mga plastic at karton at kung anu-anong basurang-kalye na tinatangay rin ng agos.

And man, was she wet. Napansin kong basa na ang buong likuran ng puting uniform niya at kaya pala ‘pag lumilingon ako, nakikita ko minsan na tinitignan kami ng mga tao sa likuran naming nakalusong din, kasi bakat na ‘yung bra niya from behind.

“Megan,” nahihiya kong sabi. “Gusto mo sumilong muna tayo du’n sa carinderyang ‘yun?”

“Ah, sige.”

Maliit lang at luma na ang carenderia. Nakakatawa ang pangalan: “Luto ng Ina Mo”, parang nagmumura, na gusto ko ring gawin dahil sa buwisit na bagyo. Walang customer sa loob pero puno ng mga tao sa harap ng tindahan. Mga nakikisilong sa ilalim ng tolda na nakalungayngay na at malapit nang umapaw dahil sa naipong tubig-ulan. ‘Yung ibang mga nakikisilong, tinutulak nang dahan-dahan ng mga daliri nila ‘yung lundo para umawas sa gilid ang napupuno nang takip.

 Kami ni Megan,  dumiretso na sa loob at naupo sa isang mesa. Habang pinapagpag ko ang walang-silbi naming payong, nagpupunas ng panyo si Megan. Ewan ko kung bakit pa, eh, basa rin naman ‘yung panyo niyang ginagamit. Wala ring silbi.

Nangiti na lang si Megan. “Adventure na ‘to, ah. First time kong lumusong sa bagyo.”

Nangiti na rin ako bago umupo sa tabi niya. Napangiti ako sa salitang “first time.”

Nadumihan na naman ang isip ko kaya dumukot ako ng Stork sa bulsa ko sabay subo sa bibig.

“‘Wag kang bastos, Julio…” bulong ng aking konsensiya. — aLjI

 

ITUTULOY…