MAY ROOM SERVICE SA “LANGIT”

SCENE 10

“LANGIT” para sa iba ang isang motel room. Isa na ako sa “iba” ngayon.

 Ang “langit” na pinuntahan namin ni Megan ay nahahati sa tatlong parte: ang service area, ang bedroom at ang toilet.

Kung nakatayo ka sa labas ng carpeted na hallway, pagbukas mo ng kuwartong assign sa iyo, service area ang unang bubulaga sa mga mata mo. Hindi raw ito ang lugar nang romansahan, ayon sa mga informer ko. Pero depende na raw sa tao ‘yun. Actually, dito iniiwan ng waiter ang kung anumang in-order mo from room service.

Maliit na kuwarto lang ang service area, na kung susukatin kumpara sa toilet, mga labindalawang  inidoro ang kasya dito kung ipipila sila nang magkakatabi. 4 by 4 ‘ika nga. Hawig nito ang pagkaka-design sa bedroom: carpeted, may mini-table at dalawang stylish na upuan na nakasandig sa pader . Dito nga nagka-kainan (kha-eeeee-nan) ang mga nagmo-motel. May pintuan ito with lock going to the hallway at may isa pang pintuan papunta sa naman kabilang kuwarto, ‘yung bedroom –with lock from the bedroom side. Meaning puwedeng buksan ang pinto para makapasok ang bellboy sa service area habang naka-lock naman ang pintuan papuntang bedroom. Safe nga at hindi kayo makikita ng bellboy kung magde-deliver siya ng kung anuman sa kuwarto n’yo.

Speaking of delivery, ano nga ba ang Top 5 ino-order sa motel ‘pag nagtse-check in?

No. 5 – Pancit (it’s a party place?)

No. 4—Fried Chicken (mahirap mag- lechon sa motel?)

No. 3– Coke (for girls?)

No. 2–San Mig Lights (for boys!!!<<pampalakas-loob at for girls? <<pampawala sa sarili??)

at ang

No. 1—Condom (safety first?).

Um-order ako ng No. 5 kasi mura at parang happy birthday na rin para sa akin.

Si Megan ang regalo kung susuwertehin.

Um-order din ako ng No. 1, panigurado siyempre.  Ayoko pang maging ama.

Nasa banyo si Megan kaya hindi niya alam ‘yung mga in-oder ko.

Naliligo na siya. Dinig ko ang pagaspas ng shower, e. (aLjI09)

“SSSHHH…”

SCENE 8:

NAPALITAN na ng ambon ang malakas na ulan.

Sinamantala ng mga taong nakisilong ang pagkakataong ito upang magsipag-alisan na sa mga lugar na sumuklob sa kanila nu’ng kalakasan ng bagyo. Kami ng (almost) girlfriend kong si Megan ay lumabas na rin sa “Luto Ng Ina Mo Carenderia”. Halatang binagyo rin kami dahil parehong basa ang aming damit at buhok, walang pinag-iba sa mga taong nagsisipaglakad-takbo ngayon sa lansangan papunta sa kung saang lupalop na walang baha.

Lubog nga ang kalye sa harapan ng carenderia. Kaya ‘yung mga taong hindi na makapaghintay ng pagbaba ng tubig ay nakalusong na sa baha na hangang hita na ang taas (medyo hanggang baywang na ito kung mala-duwende ang height mo). Sandamakmak na sasakyan ang nakatirik: kotse, motor, trak, bus: mga naglakas-loob na tumawid sa tubig na lalamunin lang ang karburador ng kahit anong sasakyan upang gawin itong islang-bakal sa gitna ng kalye-dagat.

Nakatirik din kami ni Megan sa gilid ng kalyeng ‘yun. Palinga-linga ako. Naghahanap ng direksyon. Kanan ba? Kaliwa? O diretso?

Pagtingin ko sa tabi ko, napansin ko nakanguso si Megan at nagpapapungay ng mata. ‘Yung tipong manghahalik na naka-pout ‘yung kanyang mega-kissable lips.

Ah, nanunukso na naman ito– isip ko. Kanina pa ako kinukulit nito, e.

Patulan ko kaya.

Itinupi ko ang lower lip ko papasok sa bibig para mabasa nang konti at nag-pout din ako ng lips pagkatapos. Dahan-dahan kong inilapit ang nguso ko sa pouting lips ni Megan para halikan siya.

Hinawakan ni Megan ang magkabila kong pisngi ng malambot niyang mga palad bago pa man ako nakalapit sa mukha niya. Unti-unting humigpit ang pagkakaipit niya sa mukha ko. Parang naging manibela ng kotse ang bungo ko nang iniliko niya ang ulo ko sa direksyon ng isang karatulang may drowing ng isang babaeng nakanguso rin… pero may isang daliri na nakapatong sa lips… parang sinasabi ng drowing: “ssshhh…”

“VICTORIA COURT: Feel the distinction”  <click to see what I saw)

Nabali yata ang leeg ko sa mala-aikido defense ni Megan. Nawala tuloy ‘yung pouting lips ko pero napalitan ito ng pilyong ngiti.

Para akong naging astronaut. I’m about to take “one giant leap for MYkind”. I’m about to go to Planet VC.

Bihira nga ang mga araw na nagkakaroon ng planetary alignment or lunar eclipse pero nu’ng mga sandaling ‘yun tamang tama ang pagkakapila ng mga elemento: Cerenderia sa likuran ko, motel sa harapan ko at si Megan na basang-basa ang damit sa aking tabi.

Napansin ko na lang bigla magkahawak-kamay na kaming naglalakad, nakalusong na sa gitna ng baha na hangang tuhod ang taas.

Pasalubong kami sa alon. Papatawid sa kalyeng lubog. Pasingit-singit sa mga islang-bakal.

Sa pagmamadali namin, minsan biglang tumataas at tumatalsik ang maruming tubig-baha. Sumasayad sa singit ko. Naisip ko bigla, baka magka-kurikong kami ni Megan dahil sa mala-imburnal na tubig. Nakaramdam tuloy ako nang pangangati sa pagitan ng mga hita ko. Nahiya naman akong magkamot ng betlog sa harap ni Megan. Baka sabihin niya, “sabik.”

Si Megan kaya, nangangati na rin? – aLjI1208

MGA TANONG NG TANGA

SCENE 7:

“GUSTO mo palipas muna tayo ng bagyo sa motel?”

‘Yan ang tanong ng almost– take note, ALMOST girlfriend ko sa akin.

Tanong na ikinatulala ko nang matagal.

Actually, hindi ko pa siya official GF. Nanliligaw pa lang ako kay Megan. At least, that’s what I thought.

Maybe I missed something somewhere? Dahil parang “kami” na nga mula kanina nu’ng umangkla siya sa braso ko from school nu’ng sinundo ko siya.

Ayoko pa ring umasa; paano kung mali ang kutob ko.

Alam ko ang iniisip n’yo sa akin: “Ang tanga naman nito.”

Isasagot ko sa inyo: “Slowly but surely.”

Bumagal nga ang mga pangyayari. Nakikisilong pa rin kami sa carenderia. Tuloy pa rin ang signal No. 3 na bagyo sa labas ng tindahan. Tumaas na nang tuluyan ang baha mula tuhod hanggang hita.

Ang alam ko ngayon, we need to go somewhere else. Hindi naman “Paano?” ang tanong niya, ‘di ba? Ang tanong niya, “Saan?” ‘Yan ang dapat kong sagutin. ‘Tsaka na ako mag-iisip ng sagot sa “Paano?”

Puro kabastusan kasi ang naiisip kong sagot diyan.

“Boss, magsasara na kami. Aabot na ang baha sa loob ng tindahan namin,” sabi ng katulong-looking girl na nag-serve sa amin ng softdrinks kanina.

“Ah, okey. Thank you,” sabi ko.

“So… paano na tayo?” Ang bagal mo naman,” tanong ulit ni Megan sa tonong nangungutya.

Iniisip ko napu-possess kaya siya? Or it’s just THAT time of the month na “tag-init” ang isang babae.

O malisyoso lang akong masyado. Hindi naman lahat ng nagmu-motel nag-aanuhan, ‘di ba?

O tanga nga siguro ako — aLjI

PAANO BA MAG-CHECK-IN SA MOTEL?

*Ang nakaraan: “Salamat Sa Bagyo”

 

PAANO nga ba yayayain ang isang (almost) girlfriend na mag-motel kayo?

‘Eto ang mga nakuha kong impormasyon, galing sa mga istambay sa kanto namin.

Advice No. 1 (from Otep, playboy ng Pasay-tambay ng QC):

“Mag-aral ka magmaneho. Hiramin mo kotse ng tatay mo. Isakay mo ‘yung girlfriend mo, sabihin mo date kayo. Pagkatapos ng date n’yo, mag-short cut ka around Pasay, o Sta. Mesa, o Pasig (find any reason to go there). Habang nagmamaneho ka, kuwentuhan mo siya nang kuwentuhan —SABAY BIGLANG LIKO. (Take note: lahat ng “biglang liko” sa mga lugar na nabanggit, siguradong may motel). ‘Pag umangal, mag-inarte, or worst, umiyak bigla ang girlfriend mo sa takot sa ‘pagsasamantala’ mo, i-drive mo na ‘yung sasakyan towards the exit (yes, tagusan daw ang driveway ng lahat ng motel) at mag-sorry ka; sabihin mo, ‘biro lang’. ‘Pag hindi umangal, idiretso mo ‘yung kotse sa ‘garahe’. It’s all up to you from there. Pero tandaan mo, mas mahal ang garahe kesa sa walk-in.”

Advice No. 2 (from Gervy ng Road 9):

“Ako, niyayaya ko muna mag-sine. Dapat ‘yung pinakapangit na pelikula that week—‘yung flop; dapat sa first showing para wala pang tao. Nagdalala ako ng jacket (He’ll explain later—Julio) ‘Tapos uupo kami sa pinakaunahan, or second row, malapit sa screen kasi walang umuupo du’n.  At dahil malamang sa hindi, kami lang ang nanonood during the wee hours of the day, we’re totally free to do anything. The result: Super-heavy petting na definitely worth the censors’ R-rating. ‘Pag super-hot na ang girlfriend ko, it’s much easier to convince her to go and check in. Ah, ‘yung jacket? Pang-cover ng exposed body parts during heavy petting. Nakakahiya namang ma-flashlight kayo ng guard in a compromising pose.”

Advice No. 3 (from Tatang Ipe, veteran drunkard, ‘70s jeffrox):

“Tsongki lang, ‘payag na. Pokpok ba ‘yang girlfriend mo?”

Advice No. 4 (from Jello, sacristan ng OLHP):

“Mga tarantado kayo. ‘Wag n’yong binabastos ang mga babae. Dapat sa kanila minamahal, pinapakasalan………. ‘tsaka tsine-check-in.”

(Napakamot si Jello pagkasabi nito, dahil may nambatok sa ulo niya.)

Advice No. 5 (from Willyboy, professional kubrador ng karera):

“Taya ka muna ng P20 sa Race 2, ‘pag llamado ang kabayo, itodo mo pusta sa next race—’puro’ ka na n’yan. ‘Pag dehado, hintay ka muna; basa ulit sa programa de karera.”

AYOS!

From babae napunta sa kabayo.

But one thing I’ve learned sa tropa (oo, meron din), llamado ako kay Megan.

Siya ang nagyaya na mag-motel kami, e. – aLjI

(Anybody out there with better ideas than these morons will be greatly appreciated.)

 

*photo: http://shalinjain.com

 

LUTO NG INA MO

SA PELIKULA magandang tignan ‘yung mga eksenang naglalakad sa ulan ‘yung bidang lalaki at bidang babae na magka-holding hands habang nababasa sila.

Sa totoong buhay hinde. Lalo na kung basang-basa ka na sa sobrang lakas na ulan. Nanginginig ka na sa lamig ng basa mong damit at pati loob ng sapatos mo ay naglalawa na sa putik dahil sa kalulusong mo sa baha.

‘Yun ako–kami –nu’ng araw na ‘yun. Basa, giniginaw at feeling dirrrty.

Pati tuloy takbo ng isip ko dirty. I was worrying about my (almost) girlfriend getting wet.  

Literally.

SCENE 5

Kasama ko ang (magiging) girlfriend ko—si Megan. Sinundo ko siya from her school at inabot na nga kami ng bagyo at baha. Basa na kami pareho sa sa ulan na parang galing sa hose ng bumbero. Ngayon lang ako nakaranas ng ulan na sideways kung bumagsak dahil sa lakas ng hangin. Magkasukob lang kami sa iisang payong na pang-isahang tao lang talaga kaya mula buhok, balikat, gilid ng katawan, hips, thighs at legs, basa na kaming pareho.

Romantic siguro kung naglalakad kami sa ulan pero ‘yung naglalakad sa baha na hanggang tuhod, hinde yata. Most of the time inaalalayan ko si Megan (and vice-versa) para ‘wag kaming tangayin ng maliliit na alon na may kasamang mga plastic at karton at kung anu-anong basurang-kalye na tinatangay rin ng agos.

And man, was she wet. Napansin kong basa na ang buong likuran ng puting uniform niya at kaya pala ‘pag lumilingon ako, nakikita ko minsan na tinitignan kami ng mga tao sa likuran naming nakalusong din, kasi bakat na ‘yung bra niya from behind.

“Megan,” nahihiya kong sabi. “Gusto mo sumilong muna tayo du’n sa carinderyang ‘yun?”

“Ah, sige.”

Maliit lang at luma na ang carenderia. Nakakatawa ang pangalan: “Luto ng Ina Mo”, parang nagmumura, na gusto ko ring gawin dahil sa buwisit na bagyo. Walang customer sa loob pero puno ng mga tao sa harap ng tindahan. Mga nakikisilong sa ilalim ng tolda na nakalungayngay na at malapit nang umapaw dahil sa naipong tubig-ulan. ‘Yung ibang mga nakikisilong, tinutulak nang dahan-dahan ng mga daliri nila ‘yung lundo para umawas sa gilid ang napupuno nang takip.

 Kami ni Megan,  dumiretso na sa loob at naupo sa isang mesa. Habang pinapagpag ko ang walang-silbi naming payong, nagpupunas ng panyo si Megan. Ewan ko kung bakit pa, eh, basa rin naman ‘yung panyo niyang ginagamit. Wala ring silbi.

Nangiti na lang si Megan. “Adventure na ‘to, ah. First time kong lumusong sa bagyo.”

Nangiti na rin ako bago umupo sa tabi niya. Napangiti ako sa salitang “first time.”

Nadumihan na naman ang isip ko kaya dumukot ako ng Stork sa bulsa ko sabay subo sa bibig.

“‘Wag kang bastos, Julio…” bulong ng aking konsensiya. — aLjI

 

ITUTULOY…

 

MEGAN FOX MAYBE TODAY

TOTOO minsan ang kasabihang “great things come to those who wait”. Akalain mo pagtapos ng isa’t kalahating oras ng paghihintay ay dumating din ang babaeng nagpapakilig sa akin. Tumatakbo siya sa paghabol dahil sasabit na sana ako sa jeep para makauwi. Akala ko na-stood up na naman ako.

Naghintay ako sa labas ng gate ng iskwelahan nila dahil nangako akong susundo sa kanya pag-uwi. Nangingilo na ako sa kakanguya ng stork maiwasan lang ang pagkabagot sa sobrang tagal niyang dumating. Hindi lang ‘yan, nanginginig na rin ako sa ginaw dahil umuulan na at super-lamig ng hangin dala ng bagyong biglang dumating na signal no. 3. Pero nang marinig ko ang boses niyang medyo paos at makita ang ganda niyang mala-signal no. 3 din ang dating, natunaw ulit ang puso ko na parang ice cream.

Kahawig siya nu’ng babaeng leading lady sa pelikulang “Transformers”, si Megan Fox: matangkad, balingkinitan ang katawan, makapal at mahaba ang buhok, mapungay ang mga matang may mahahabang pilik, labi niya ay nakanguso nang konti na parang ready na humalik anytime. At ang pinakamahalaga para sa akin ngayon, cute siyang tumakbo. Malakas ang alog.

SCENE 4:

“Mahihirapan na tayong maka-uwi,” sabi ni Megan (look-alike) sabay kuha niya sa kanang kamay ko. Naisip ko: Holding hands?! This is my lucky day. “Galing ako sa kabilang gate, baha na du’n… stranded ang mga classmates ko. Tapos naalala ko susundo ka nga pala dito sa Gate 1 kaya ako bumalik. Sorry, ha. Nag-panic ako, e.”

“Okey lang.” pa-cute kong sagot. ”‘Buti may payong ka. Nakalimutan ko kasing magdala, e.”

“Share na lang tayo. Kasya naman ang dalawa dito. So, sa’n tayo ngayon?”

Naisip ko habang nakakuyabit siya sa akin at lumalakas lalo ang ulan: Saan nga ba kami dadaan papalabas ng school? Baha sa Gate 2. Baha na rin dito sa kalyeng kinatatayuan namin. May mga jeep pa rin kaso, hanggang bubong na ang pasahero. Hindi naman puwedeng pasabitin ko rin siya sa barandilya ng jeep.

Iisa na lang ang pwedeng pagdaanan: May alam akong short-cut na itinuro sa akin ng isang kabarkada ko, diretso papalabas ng highway: Sa maliit na Gate 3 ng school. Hindi binabaha doon kasi medyo mataas ang lugar. Pero ang nakakahiya, puro motel ang nasa kaliwa at kanan ng kalyeng ‘yun. Lahat ng dumadaan, kung marumi ang isip mo, sasabihin mong galing sila sa isa sa mga motel doon. Na kadalasan totoo.

“May alam akong short cut.. kaso…” napalunok ako.

“Sa Gate 3?” siya na ang tumapos ng sentence.

“Doon nga ako dapat dadaan kanina. Nahiya lang ako kasi… alam mo na. Mahirap na’ng matsismis sa hindi mo boyfriend.”

BOYFRIEND?

“Ibig mong sabihin, okey lang sa ‘yo kung boyfriend mo ang kasabay?”

“Lika na… nababasa na ako.”

Pagkasabi niya nu’n, umangkla na siya sa braso ko.

Hawak niya ako. Hawak ko ang payong.

Nanginig ako bigla habang naglalakad.

Pero hindi na dahil sa ginaw.–aLjI0808

 

ITUTULOY…

STORM, STORK AT SUNDUAN

HANGANG tenga ang mga ngiti ko pagkatapos ng first time ko sa beerhouse. Pakiramdam ko isa na akong tunay na lalaki…well, almost. Ang kulang ko na lang is to lose my virginity.

 

Nakakatawa ang lipunan, ano? Ang mga babae kailangan virgin pa bago magpakasal pero ang mga lalaki kailangan naka-devirginize na bago magpakasal. Pero dinig ko binabago na ng ilang kababaihan ang kalakarang iyan. Yes, to the delight of the men.

 

Hindi kasi malalaman kung virgin pa o hindi ang isang lalaki. You just have to take our word for it. Kaya ‘yung mga nagmamayabang ‘pag tungkol sa seks ang usapan, ‘wag kayong maniwala sa mga ‘yan dahil ‘yung maiingay, ‘yun ‘yung mga hindi pa nakakatikim or bihirang makatikim. ‘Yung solve sa rasyon ng luto ng diyos,  tahimik lang. Kasabihan nga, ‘yung mga gutom, maiingay. ‘Yung busog, tahimik na.

 

Kaya ako mag-iingay ngayon.

 

Ano kaya ang magandang setting sa aking first time to make love?

 

Gusto ko parang eksena sa pelikula:

 

SCENE 1:

Makulimlim ang langit. May hanging malamig na singlakas ng level 1 ng isang electric fan na dumadantay sa katawan ng mga tao sa paligid. Nasa isang waiting shed ako sa labas ng isang eskuwelahan na malapit sa eskuwelahan ko…Susunduin ko ‘yung (magiging) girlfriend ko sa school nila dahil pinospone ang mga klase; may malakas na bagyong paparating. Nag-aalala ako siyempre dahil malayo ang bahay ng (magiging) girlfriend ko at usually binabaha ang daan papunta sa kanila. Naka-school uniform pa ako at Jansport. Walang payong o jacket pero malakas ang loob na sumundo sa gitna ng papalapit na signal No. 3.

 

SCENE 2:

Medyo matagal din akong nakatayo sa labas. Alam ko dahil naka-limang kending Stork na yata ako sa paghihintay. Naisip ko, baka nakauwi na siya. Baka sa ibang gate dumaan. Baka may ibang sumundo. Ito ang hirap ‘pag hindi mo china-charge ang cell phone mo tuwing gabi. Bigla-bigla na lang maglo-low batt at made-dead batt. Naisip ko, isang Stork na lang; ‘pag naubos ko itong nasa bibig ko, uuwi na ako. Binagalan ko tuloy ang pagsipsip sa kendi. Gusto ko siyang makita.

 

SCENE 3:

Naubos na ang Stork. Wala pa rin ang (magiging) girl friend ko. (“Magiging”… kasi hindi pa formal ang status namin; wala pang direct confirmation, gaya nang “Uy, tayo na, ha.” ‘Di pa ako sigurado.)

 

Napagdesisyunan ko nang pumara ng jeep nang biglang…

 

 “Hoy, Julio, sa’n ka ‘punta? Iiwan mo ‘ko, ganu’n,” biro niya habang nakangiti.

 

Parang tumalon ang puso ko paglingon.

 

Dumating na ang (magiging) girlfriend ko. (aLjI0708)

 

TO BE CONTINUED…

 

*photo from dpvtank